Kto_To_Tu_Wpisał

Ojej… bo ja chyba nienawidze.

Ach… jak bawią mnie te świąteczne szopki…
1) godzina dziesiąta AM (słownie dziesiąta rano) kurewskie promienie słońca przebijają się przez żaluzje i niemiłosiernie dają mi po pysku. Nienawidzę tego uczucia – zapowiada kolejny nudny dzień resztki mojego życia. Minutę później wraca mi wola walki. Kolejna runda pojedynku z nadchodzącym dniem. Poprawiam gardę poduszką i już wiem, że jestem bezpieczny, bezpieczny na dwie godziny.

2) Budzę się, niechętnie wstaję z łóżka. Ten cholerny kac moralny, że kiedyś byłem najszybszym plemnikiem…

3) Idę z matką do kościoła. Pierwszy raz od bardzo dawna. Tuż przed wejściem widzę coś co wywołuje na moich ustach cyniczny uśmiech. Ktoś wpadł na genialny pomysł i sprzedaje watę cukrową. Otoczony gromadką ubranych na różowo dzieci, które jeszcze przed chwilą ekscytowały się wielkanocnym barankiem, kurczaczkiem i Jezuskiem w grobie. A teraz… szatan pod postacią waty cukrowej opętał ich malutkie serduszka!!

4) Wchodzę do kościoła i widzę, że ktoś chlapie na zebrane tam koszyczki z żarełkiem. Zastanawiam się czy mogę już wyjść. Ludzie rzucają się po koszyczki i uciekają z kościoła. Żałosne. Widzę jakąś babcię taszczącą koszyczek i ciągnącą wnuczka za rękę. Za nimi dzielnie podąża zainspirowany dziadek i wszystko uwiecznia na megawypasionej kamerze dvd. Po cholere? Tego nie wiem. Istna szopka. W tym czasie słyszę brzdęk zsypywanej z tac kasy. Przechodzi mnie dreszcz obrzydzenia. Kapłan rozpoczyna kolejne rozdanie… Do kościoła wpada kobieta. Przepycha wszystkich rzucając co jakiś czas „przepraszam” i stara się zdąrzyć postawić swoja przepiękną święconkę. Tak jak by moc boga w którego wierzy nie mogła dosięgnąć jej żarcia gdy będzie ono pół metra dalej. Po wszystkim widzę ją wybiegającą z kościoła jeszcze szybciej niż do niego wpadła. Godne „podziwu”. Po cholerę cała ta szopka?

Chrześcijaństwo to chyba nie wiara, lecz zwykła tradycja…

Zrobione dla najważniejszej w moim życiu osoby.